13 Mart 2020. Günlerden çarşamba. Okuldayız. Bir haberle tatilin öne alındığı bilgisi veriliyor. Biz iki gün sonra tatile çıkıyoruz. Okulumuza ve öğrencilerimize kavuşacağımız anı iple çekerken bir haber daha geliyor ve uzaktan eğitim-öğretim sürecimiz başlıyor. Ne kadar devam edeceği belli olmayan bir süreç… Hepimiz sağlıklı kalmak, sevdiklerimize hastalık taşımamak ve topluma karşı sorumluluklarımızı yerine getirmek için evde kalıyoruz. Beden sağlığımızı yerinde tutmayı şimdilik başarsak da virüsün binlerce insanı hasta ettiğini ya da ölüme mahkum ettiğine medya aracılığıyla sürekli takip ediyoruz. Kaygılı bekleyişimizin 40 günü doldu.
Hayatımıza bir sürü yeni kavram girdi. Bunlardan biri de ‘UZAKTAN EĞİTİM’. Birçok insan “uzaktan eğitim olmaz” dedi. Biz bir yolunu bulduk ve tüm iletişim kaynaklarını kullanarak çocuklarımıza ulaşmayı sürdürdük. Ancak maalesef ulaşamadığımız çocuklarımız da oluyor. Sayıları az da olsa bir tane bile çocuğumuzun eğitim-öğretim sürecinden mahrum kalmasını istemiyoruz.
Bu günlerde önümüze çıkan zorluklara karşı ne olursa olsun çözüm üretmeye çalışıyoruz. Hasta ve yaşlılar için Vefa Destek Grupları kuruldu. Kimisi yaşlı komşusunun elinden tuttu, kimisi yoksul komşusunun elinden… Biz de elimizden geldiğince öğrencilerimizin elinden ve yüreğinden… Hepimiz için zorlu bir süreç fakat biz yine birbirimizden destek alarak kaldığımız yerden çalışmalara devam ediyoruz. Atalarımızın izinden giderek şartlar ne olursa olsun çalışmaya, üretmeye, ülkemizi ileri taşımak için çocuklarımızı nakış nakış işlemeye devam ediyoruz.
Koronalı günlerde verdiğimiz mücadelemizde, bir tohum misali suladığımızda fidan olup boy veren, verilen emeği meyveleriyle taçlandıran öğrencilerimizi görmek içimizi ısıtan en harika durum. Kimileri yaptığı resimlerle, kimileri okuduğu şiirlerle günümüze renk katarken; bazen de kimi öğrencilerimize ulaşamamanın, ulaşsak da karşılığını görememenin karanlığında kayboluyoruz.
Canlı derslerde öğrencilerimiz ile kavuşmanın tarifsiz heyecanını yaşıyoruz. Canlı ders derken, önceden cansız mıydı dersler diye aklından geçirecek muzip ruhlu çocuklarımız olacaktır. Hayatımıza yeni girmiş olan “canlı ders” kavramı, internet üzerinden işlediğimiz derslerle sanal ortama kattığımız canlılıktan ötürü bu ismi almış olsa gerek… Heyecanla sürdürmekte olduğumuz bu canlı derslerimizde biraz dertleşip çokça eğitim-öğretim yaparak bu süreçte salgının bizden çok şeyler alıp götürmesine müsaade etmemeye çalışıyoruz.
Öğrencilerimizin bir kısmı durumun ciddiyetinin farkında değilken, bir kısmı da bu durumdan ötürü aşırı kaygılı. Elimizden geldiğince kaygı düzeylerini olması gereken seviyede tutmaya çalışıyoruz, kendi içimizdeki kaygının ne kadar yüksek olduğunu belli etmemeye çalışarak. Okullar kapansa da rahat rahat uyusak diye düşünen öğrencilerimiz bile okulun kıymetini bu dönemde çok daha iyi anladı. Gönderdikleri mesajlarla bazen duygulandırıyor, bazen güldürüyor çocuklarımız. Onların da ifade ettiği gibi okulumuzu ve birbirimizi çok özledik. Salgından dolayı sevdiklerine, özellikle de evlatlarına, bir şey olma korkusu yaşayan anneler gece gündüz temizlik yapar oldu. Geçenlerde 15 yaşındaki bir öğrencim bu süreçte “Hayatım boyunca yapmadığım temizliği yaptırdı annem. Dayanamıyorum hocam. Artık salgın bitsin ve bir an önce okullar başlasın.” diyerek beni güldürdü. Ülkemiz hala ataerkil bir toplum yapısına sahipken, temizlik yapan, yufka açan, örgü örmeye başlayan erkeklerin halleri ve onların duruma isyanı bize tebessüm ettirmiyor değil.
Bu süreç bir şekilde bitecek ve ileride her anı gibi acısıyla tatlısıyla hatırlanacak. Umarım Korona Öğretmenimiz bize dünya görüşümüzü, hayat felsefemizi, insani özelliklerimizi, milli ve dini değerlerimizi ve önceliklerimizi belirlememiz ya da netleştirmemiz anlamında katkı sağlamıştır. Hayat bir okul… İyi ya da kötü her olayda mutlaka çıkarılacak bir ders, hedeflerimize ulaşmada bir basamak olacaktır. Bunu görebilene, basamaklara basıp hedefine ilerleyebilene ne mutlu…
Yolunuz açık olsun!
Widget not in any sidebars
